روز رای
صبح با خوشحالی خبر را خوندم. با خوشحالی و تردید به سوی حوزه رای دادن رفتم. برای اولین بار رای ماشینی دادم. هنوز بر روی رئیس جمهور شک داشتم. نامزد حزب لیبرتارین٬ باب راد٬ نامزد حزب رفرم٬ رالف نیدر (کسی که ۲۰۰۴ بهش رای داده بودم) ٬ نامزد سابق نامزدی حزب جمهوری خواه و اکنون مستقل٬ ران پال٬ و در نهایت نامزد سیه چرده حزب سیاه کش (در سالهای پس از جنگ داخلی) دموکرات٬ باراک اوباما.
میگن رای دهندگان به اوباما پای صندوق نظرشان تغییر می کند. همانطور که دکمه چیان در روز آخر فرماندار کلفرنیا شد.
۲۰۲ الکترال برای اوباماست. آرای کلیفرنیا (۵۶ رای) که ذاتاْ دموکراتند٬ هنوز نیومده. ۲۷۰ رای الکترال لازم است که رئیس جمهور اعلام شود.
رای اولم. بر روی گزینه اوباما - بایدن کلیک کردم. زمان برایم ایستاد.
سال ۲۰۰۴ شرایط رای دادنم این بود: سیاه٬ زن٬ ایرلندی و عرب. اوباما٬ هیلاری و پیلن٬ مک کین! نام بایدن را اول دیدم. یک مرد سفید پوست. می دانستم بهش رای خواهم داد. نه به این خاطر که در موزه متروپولیتن با کروبی دست داده. امیدوارم که اشتباه نکرده باشم.
وقتی تو فرودگاه پاسپورتم را می دهم٬ اگر طرف سیاه پوست باشه٬ با خوشحالی نگاه می کنه و نام محمد علی را میبینه. من هم به نام حسین نگاه کردم. پدری که نمی تواند شیعه باشه٬ چنین نامی برای فرزندش انتخاب می کنه. وقتی دیوید هایی را می بینم که داود نیستند٬ وقتی محمد و مرتضی و مصطفی را می بینم که "مو" میشن٬ حالم بهم می خوره.
ساعت ۱۰ به وقت ویچیتا٬ ۸ به وقت پاسفیک. در همان لحظه رای کلیفرنیا اعلام شد.
من یک آرزو دارم٬ که روزی فرزندانم٬ نه بر اساس رنگ پوست که بر اساس تواناییشان مورد سنجش قرار بگیرند.
ای بی سی مصاحبه ی زنده ای با نماینده دوباره انتخاب شده جورجیا دارد. همرزم مارتین لوتر کینگ که در دوران مبارزات حقوق مدنی سیاهان مورد ضرب و شتم قرار گرفت. از اواسط دهه ۸۰ نماینده کنگره بوده. گفت امشب چندین بار گریستم. اگر ۴۰ سال پیش بهم می گفتین یک سیاهپوست نامزد ریاست جمهوری میشه٬ بهت می گفتم تو دیوونه ای.
ساعت ۱۱ به وقت نیویورک٬ ۱۰ در ویچیتا و ۸ در کلیفرنیا. مجری خبری ای بی سی اعلام می کند باراک اوباما آرای کلیفرنیا را بدست آورد و ایشان به عنوان چهل و چهارمین رئیس جمهور آمریکا انتخاب شدند.
شور و نشاطی در میدان تایمسکوئر (چهار راه زمان) نیویورک برپا شد که فقط با زمان سال نو ژانویه قابل مقایسست. آتلانتای جرجیا٬ برونکس نیویورک و از همه مهم تر٬ استادیوم شیکاگو که تا لحظاتی دیگر ریس جمهور اوباما در آنجا سخنرانی خواهد داشت.
یک سیاه نامزد حزب نمیشه. اوباما رو آوردند که مککین رای بالایی بیاره. از الآن بشینیم ببینیم که کی می کشنش! دموکراسی ذاتاْ همین است و حضور افراده که تعیین کننده افراد در مناسب مختلفه. برنامه می ریزن٬ از فیلم و سریال (نمونش فیلم های دیشب)٬ عروسک و پستر و ... همگی سعی در ترقیب رای دهندگان به رای دادن به مککین داشتند. ولی آنچه که در آخر آمد٬ نظر مردم بود. حتی اگر مککین انتخاب می شد و یا بعداْ اوباما را بکشند٬ باز این شب و روز در تاریخ خواهد ماند. روزی که اولین نامزد سیه چرده رای آورد.
گرچه رای من به اوباما شمارش نمی شود٬ چون ۵۸ درصد کنزاس به مککین رای دادند٬ پس ۱۰۰ درصد آرای کنزاس٬ ۶ رای٬ به وی میرسد. ولی باز خوشحالم که من هم جزو مردمی هستم که می گوییم: آری! ما می توانیم!