تقریباْ می تونم بگم الآنی٬ ۳۰
ساعته که پشت سر هم آنلاینم. چون ADSL من هر ۱۰ ساعت یک بار من رو قطع می کنه٬ و الآن داره به سومین قطعیش میرسه. و بعدش در ظرف ۴-۵ ثانیه٬ دوباره وصل میشه. میشه ازش صرف نظر کرد.
یادمه یه ۶-۷ سال پیش یه جور معجزه بود اگه بعد از ۴۵ دقیقه دی سی نشی و بعدم کلی بایست صبر می کردی تا دوباره وصل بشی. آیا این خودش یه پیشرفت نیست؟
یادم میاد ۱۶ سال پیش٬ ۱۸ شهریور ۱۳۷۰ بود که اسباب کشی کردیم به ایران. از یه خونه ی ۳ طبقه ی حومه ی شهر و ... که قبلاً گفتم٬ اومدیم به جایی که نمی بایست تو خونه بدویم٬ همسایه صداش در میاد.
جایی که برای گرفتن شمار پلیس٬ ۶ تا ۷ شماره می خواست و بعدش هم باید اسم و دلیل و غیره رو بگی. نمی شد ۳ شماره زد و بعد تلفن رو ول کنی و پلیس بیاد.
هر روز باید یک پاکت شیر تارا بخری و بجوشونی و تا فردا تمومش کنی. یا تو صف شیر واسی و فقط "۲تا" شیشه بهت برسه.
پنیر دانمارکی بود و لا غیر.
هیچ ساندویچی نوشابه بدون ساندویچ نمی داد.
دستمال کاغذی تو بقالی نبود.
تلویزیون ۲ کانال داشت. اونم نه تمام وقت!
یه روز شکر نبود٬ یه روز دور فروشگاه قدس٬ نه دور تا دور فروشگاه قدس مرکزی٬ مردمی بودن٬ خود ماها رو میگم٬ که تو صف خرید مرغ کوپنی بودن.
یادمون نرفته اتوبوس های فسیلی٬ که بیشتر باید تو شهرک های سینمایی دیدشان٬ برای فیلم های جنگ جهانی دوم.
یادم میاد باید کیهانی٬ اطلاعاتی٬ یا سلامی رو می خریدم و می دیدیم برقمون کی قطع میشه. خیلی از مغازه دارها٬ خودشون ژنراتور داشتن٬ برای اون موقع.
بماند٬ الآنم بنزین کوپنی داریم و بازار آزادش لیتری ۵۰۰ ! تومن. یا بازم به تدبیر استران حاکم٬ قطعی برق و غیره٬ ولی اینا نه مشکل سخت افزاری کشورن٬ بلکه مشکل نرم افزاری٬ یا به قولی٬ مشکل از حکام است٬ نه ساختار کشور.
تو این ۱۶ ساله کشور از چندین جهت پیشرفت داشته. موضوعی که خیلی ها بهش توجه نمی کنن و میگن ایران داره روز به روز عقب تر میره. یک روزگار سیاه و سفیدی ترسیم می کنن که آدم یاد روزنامه های ۱۶ سال پیش می افته. همه سیاه و سفید.
۳۰ ساعته که یک نفس (آنطوری که گفتم) به شبکه وصلم. حتی دوبار روزنامه های روز رو اینجا خوندم. یا رفتم تو سایتی و بازی سودوکو رو انجام دادم. جالبه نه؟
برای پیشرفت به نظر من دو چیز لازمه: ۱- بیداری ۲- حرکت.
اول از همه بدونیم که مشکلی هست. مثلاً دولت فخیمه٬ با کم کردن نرخ بهره سود بانکی٬ کاری کرد که سرمایه ها از بانک ها بیرون کشیده بشن٬ بعدش هم برن تو بخش مسکن و اونو ببرن هوا. حالا به طرفدار دولت بگی٬ می دونین چی جواب میدن؟ میگن اینا طرفدارای هاشمی هستن که بخش مسکن رو دارن خراب می کنن! یعنی طرف باورش نمیشه سیاست اقتصادی دولت ایراد داره! رفتن تو خواب خرگوشی!
بعدش بلندشیم و مشکل رو حل کنیم. نگیم ۲۹ سال پیش یک عده رفتن مشکل رو حل کنن٬ بدترش کردن. نگیم: به من چه! از اون ور هم نریم٬ به پا خیزیم و بگیم تا حکومت عوض نشه٬ مردم یاد نمی گیرن نوبت توی صف رو رعایت کنن! نه اینقدر تند٬ نه اونقدر کند.
من اگر بنشینم تو اگه بنشینی٬ چه کسی بر می خیزد.
من اگه برخیزم٬ تو اگه برخیزی٬ همه بر می خیزند!
خلاصه٬ اینو بگم٬ کشور ما رشد داشته. گرچه برخی می خواهند با جهل و جمود کشور رو "نا خواسته" به عقب ببرند٬ ولی با هوشیاری ما٬ با حرکت ما٬ اصن با "بودن ما" در جامعه و زندگی٬ این پیشرفت ادامه داشته باشه.
نمی دونم٬ شاید آرزوی محالی باشه٬ ولی دوست دارم پرسپولیس امروز ببره و فردا سایپا و استقلال ها ببازن.
مگه میشه؟
یادش بخیر٬ خرداد ۷۶ هم یه همچون سئوالی داشتیم.
خواستیم!
و شد!
یا علی
